بعضی از انسان ها بودنشان خیلی ضروری است یعنی حالا حالاها جا دارند برای بودن و کار کردن . انگار خیلی کارها ی بر زمین مانده می بینی که از عهده افراد خاصی بر می آید . و وقتی فراقشان جاودانه    می شود غمی جانکاه بر آدمی مستولی می گردد و مدام به خودت می گویی آخر چرا ؟ چقدر زود ؟...

مهندس یوسف قالیچه چیان انسان شریفی بود که از همان ابتدای تشکیل انجمن حمایت از حقوق کودکان یار وهمراه انجمن بوده است و یادم هست وقتی در هیئت مدیره ، هرگاه به بن بست مالی بر می خوردیم نا خود آگاه اولین گزینه برای رفع این تنگنا مهندس قالیچه چیان بود و هرگاه نیز اختلافی بین اعضاء انجمن بوجود می آمد ، آن شخصیت مهربان اولین کسی بود که برای پا در میانی و رفع اختلاف تلاش می کرد . این انسان وارسته انگار دموکراسی را در وجودش نهادینه کرده بود ، گوش کردن به نظر دیگران ، احترام به دیگران ، نوعدوستی ، خوشرویی و گشاده رویی و... از خصلت های بارزش بود . وی همیشه بر آموزش تاکید داشت و شاید به همین دلیل بود که در شرکتی که سهامدارش بود اصل را بر آموزش کارکنان بنا نهاد و از این رو شادابی و طراوت خاصی را در مجموعه خودش حاکم کرد . یادم     نمی رود مدام بر این نکته تاکید می کرد که آموزش در هر سازمانی سرمایه است و نباید به چشم هزینه به آن نگاه کرد . مسئولیت پذیر بود و وقتی مسئولیتی را قبول می کرد با جان و دل به انجام می رساند و به همین دلیل بود که دوره ای که بازرس انجمن بود یکی از دوره های درخشان و ماندگار در انجمن از نظر نهادینه کردن نظارت و حسابرسی بود .

عاشق زندگی بود و مدام از دوری از یاس و رخوت حرف می زد . همیشه لبخند زیبایی برلب داشت و در اوج خستگی هم به آدم انرژی و شادابی هدیه می داد ...

متولد ۱۳۲۰ بود و از یک سال قبل به سرطان روده مبتلا شده  و پس از آن به خارج از کشور برای مداوا عزیمت کرد و افسوس که روز گذشته جان به جان آفرین تسلیم کرد . یادش گرامی و همیشه زنده باد