غروب روز دوشنبه هفته قبل با مترو از  مصلی به توپخانه می رفتم  چون هوا بارونی بود مترو به شدت شلوغ شده بود و در این ازدهام داخل واگن مادری با دختر ۲ ساله اش و همسرش وارد شدند و دختر بچه در ازدهام جمعیت سرپا ایستاده بود یکی دو تا ایستگاه رفتیم و من هم روبروی آنها با کمی فاصله ایستاده بودم یکی دو بار نگاه پدرش به نگاه من افتاد و واقعا دلم برای دختربچه سوخت، با صدای بلند به پدر گفتم که حق دختر کوچولوی شماست روی صندلی بنشیند و ادامه دادم کاش واگن ها طوری طراحی می شد که صندلی کودکان مشخص باشد . دیدم صندلی نشین ها با غضب به من نگاه می کنند . باز هم ادامه دادم یعنی یه جوانمرد پیدا نمیشه تا بلند شه و این دختر بچه بنشینه ؟همه بیر و بیر نگاهم می کردند در همین حین به یک ایستگاه رسیدیم و یکی از صندلی نشین ها بلند شد که پیاده شه و قسمت جالب  قضیه این بود که پس از این همه صحبت از نشستن آن دختر بچه یک جوان بی اعتنا به گوشه و کنایه هام رفت که بنشینه و دیگر طاقت نیاوردم دست اون آقا را گرفتم و به شوخی  گفتم  فکر کنم نوبت اون دختر خانم است که بشینه  و هر طوری بود دخترک را روی صندلی نشاندیم . نکته جالب در این ماجرا بی تفاوتی کامل ازدهام جمعیت به حق آن دخترک برای نشستن بود و اینکه چطور به مسائل همدیگر بی تفاوت شدیم و مثل انسان های مسخ شده و گنگ و مبهم به سرکار می رویم و برمی گردیم و به دنیای پیرامون هیچ توجهی نداریم در این فکر بودم که یک آقا داد زد چقدر مسافر سوار می کنن مگر گوسفندیم ؟ خندیدم و به شوخی گفتم آقا یک بلا نسبت می گفتی که باعث خنده حاضرین شد گفتم چه عجب لا اقل خندیدیم ....