روز های قبل از فرارسیدن ۱۶ مهر است همه مهربان شده اند ،شهرداری در تکاپوی اجرای برنامه های متعدد برای کودکان است ، برخی از مدارس در فکر برپایی سخنرانی و جلسه با پدر ها و مادر ها هستند، رسانه ملی برای یکی - دور روز هم شده شادی بیشتری را چاشنی برنامه های کودکش می کند ، انواع خاله ها و عموها در تلویزیون ظاهر می شوند و.... یونیسف هم شعار امسالش را 'كودك، فرزند پروري مثبت و جامعه ايمن' اعلام كرد.به قول یکی از دوستان این شعار آدم را به یاد کمر بند ایمنی می اندازد . در میان اظهار نظر های مختلف اما سخنان یکی از اعضاء شورای شهر تهران در خصوص تبدیل تهران به شهر دوستدار کودک حیرت آور بود ، شهری که شاید بیشترین کودکان گرسنه را در خود جای داده است ، بیشترین درصد کودکان خیابانی در خیابان های این کلان شهر حضور دارند ،در بسیاری از کارگاههای زیرزمینی کودکان خسته و رنجور را مورد استثمار و بهره کشی قرار می دهند ، شهری که امکانات بهداشتی و درمانی و آموزشی کودکان حاشیه آن زمین تا آسمان با کودکان شمال شهر تفاوت دارد ، شهری که مردم آن بی تفاوت تر از گذشته از کنار مشکلات کودک و کودکی رد می شوند و هیچ تعجب نمی کنند . شهری که جان بسیاری از کودکان بیمار آن از فرط بی پولی پدران و مادران در خطر است . و...  

شهری که مبلمان شهری و حمل و نقل عمومی شهری و پارک ها و فضای های بازی اصلا متناسب با کودکان نیست . چندی پیش سوار مترو بودم که مادری در حالی که کودکی نو پا را در بغل گرفته بود در یکی از ایستگاهها  وارد شد و در کمال حیرت و ناباوری هیچکدام از مسافران دارای صندلی ، حاضر نشد صندلی خود را به این مادر بدهد و در حالی که کودک مدام گریه می کرد قطار به ایستگاه رسید و مادر پیاده شد . ...

خلاصه اینکه کسی چه می داند ،مرتضی طلایی شاید فرصت های طلایی و بودجه های طلایی مجلس طلایی و دولت طلایی را در رویاهایش دارد که چنین وعده ای داده است .